„Zamieszkałem w małym hotelu „De Toulouse" razem z aspirantami, którymi dowodził mój przyjaciel, współtowarzysz marszu przez okupowaną Francję, porucznik Zawalski. Pozostali koledzy oficerowie kwaterowali w dwóch, niezbyt odległych od nas budynkach.
Funkcję polskiego komendanta obozu pełnił lotnik, kapitan Eugeniusz Prusiecki, podlegający dowódcy miejscowego francuskiego garnizonu. Jak pamiętam, był nim wówczas podpułkownik Bilon.
Na szlaku karawany przemytniczej, z którą wędrowałem przez pustynię, nie docierały do mnie żadne wiadomości ze świata. Nie otrzymywałem ich również na powrotnych etapach przymusowego konwoju do Mascara. Dopiero więc tutaj ze zdumieniem dowiedziałem się, że 22 czerwca o świcie Niemcy hitlerowskie całą siłą uderzyły na Związek Radziecki, łamiąc zawarty uprzednio pakt nieagresji. Mimowolne skojarzenie — przecież w tym samym dniu w 1812 roku wielka armia Napoleona Bonapartego przekroczyła Niemen i również rozpoczęła marsz na Moskwę, ale z jakże tragicznym rezultatem. Zadawałem sobie pytanie, czy Hitler przypadkowo wybrał ten właśnie dzień, czy z całą świadomością rzucił wyzwanie historii, pewien zwycięstwa Jak się to wszystko zakończy“(2)