„Tak wyglądała pierwsza sprawa, którą obiecał Wachickiemu przebadać i jakoś załatwić. Druga związana była z Częstochową, dokąd w tym celu musiał wybrać się autem i gdzie przedtem zaszły pewne wypadki.
Szosa do Częstochowy o Wczesnej godzinie rannej świeciła miłymi dla automobilisty pustkami, kurz prawie się nie unosił i pęd powietrza również mile chłodził policzki mecenasa schylonego nad kierownicą swego dwuosobowego auta, co miało odsłonięty i w harmonijkę z tyłu złożony wierzch. Dopiero gdy w oddali zamajaczyła Jasna Góra, szosa jęła się wypełniać trzęsącymi się na furkach chłopami i babami w kwiecistych chustach. Poruszając wargami, przebierały ogorzałą ręką paciorki różańców. Samochód minął kilka jasnobrunatnych bryczek, nad którymi kołysały się nakrochmalone skrzydła kornetów stłoczonych tam granatowych lub szarych zakonnic. Dłonie miały splecione na piersi, a oczy utkwione w stronę wznoszących się w oddali krzyży klasztornych, co mżyły w słońcu. Z tyłu pozostało dwóch kleryków pedałujących na rowerach i o wzdymających się sutannach. Również otwarte auto, ale znacznie mocniejsze od wozu mecenasa, minęło go i rycząc potężnym motorem, pomknęło ku bramom wiekowej twierdzy, bronionej przez obraz Matki Boskiej, aż znikło w głębi szosy, unosząc z sobą purpury i fiolety jakiegoś dostojnika kościelnego.“(3)