„Obudziło go dziwaczne uczucie. Vincent stał pochylony nad jego łóżkiem i śledził go w ciemności.
— Co się z tobą dzieje, Vincencie — zapytał ostro.
Vincent wyszedł, położył się do łóżka i natychmiast zapadł w głęboki sen.
Następnej nocy Gauguin zerwał się ze snu z tym samym osobliwym uczuciem. Vincent stał znowu w jego pokoju i w mroku wlepiał w niego oczy.
—Vincencie! Idź zaraz do łóżka! Vincent obrócił się i wyszedł.
Nazajutrz przy kolacji wybuchła dzika kłótnia z powodu zupy.
— Dolałeś do niej farby, Vincencie, kiedy patrzyłem w inną stronę! — krzyknął Gauguin.
Vincent roześmiał się. Podszedł do ściany i wypisał kredą
Je suis Saint Esprit, Je suis sain desprit. l
Przez kilka dni był całkiem spokojny. Chodził po domu zgnębiony i melancholijny. Do Gauguina nie odzywał się niemal wcale. Pędzla nie brał niemal do
i Gra słów, nie do oddania w polskim Jestem Duchem Świętym, jestem zdrów na umyśle.
ręki. Nie czytał. Siedział na krześle i gapił się przed
siebie.
Czwartego dnia po południu, kiedy złowrogi huragan osiągnął najwyższe nasilenie, Vincent poprosił Gauguina, aby poszedł z nim na spacer.
— Chodźmy do parku — rzekł — chciałbym ci coś powiedzieć.
— Czy nie możesz mi tego powiedzieć tutaj, gdzie nam jest wygodnie“(6)