„— Nie płacz, nie płacz! Już mytemu zaradzimy!
— 0, dziękuję! Taka jestem szczęśbwa, że mi chcesz dopomóc!
— Pomóc ci Czy nie powiedziałem Przyjdź do mnie! Chyba radę znaleźć musimy, kiedy nas jest dwoje. Oto stoję na lodzie i zarabiam pieniądze dzień po dniu, i to wcale nie małe pieniądze...
— Pieniądze, mówi panna, ja ich sama mam trochę.
Daniel zdumiewa... A owszem, wszak je widział, widział u niej przed kilku tygodniami grubą paczkę pieniędzy, i teraz, kiedy się zastanowił, przypomniał sobie, że czuł je na swej piersi, gdy trzymał pannę w swych ramionach. — Więc o co chodzi! — mówi głośno.
— No, tak, tak, — przyznaje i ona i ustępuje.
— Dbaj o swe zdrowie! — woła za nią Daniel, gdy odchodzi. — Nie zamocz bucików w śniegu!
Wszystko zeszło wcale dobrze, Daniel był pysznym chłopcem, był akurat jak wytworny francuski pan w jej książkach, monsieur bez plamy i skazy, nawet jego beztroskbwość była sympatyczna. Często zachodziła do niego na lód na pogawędkę, niekiedy znajdowała go przy nowym przeręblu, który musiał przebić, a^wkoócu przeniósł się
Oitatai roidłiil. 20 305
«KNA TOM III ZŁ
całkiem na najwyższe jezioro górskie i pilnie łowił. 0 Boże, nie dobywał znów wielkiego łowu, ale dla Daniela, przyzwyczajonego do skromnego życia, stanowiło to płacę dzienną. Humor go nie opuszczał — Będzie na kawę dla Marty, rzekł, a dobry to zarobek w dzień zimowy! — Panna zapytała, ile dostawał za każdą rybę, ale tego Daniel powiedzieć nie mógł, nie było tego mało, zależało od wielkości, wagi, za każdą rybę czyniło to dobrą miarkę kawy i cukru, a jeszcze co nie co odłożył na stronę. I naogół wziąwszy chełpił 6ię żartobbwie chodziło o to, by jako tako pokryć wydatkami przychody, a nie odwrotnie!“(12)