„— Bądź taka zawsze, jak w tej chwili — powiedział. — Odjeżdżam, ale co tydzień będę do ciebie pisał. I ty pisz do mnie.
— To będzie moim jedynym szczęściem. A czy uprzedziłeś ojca o swoim wyjeździe
— Ojciec sam przyniósł mi rozkaz wyjazdu. On nie taki jak ty i może żyć beze mnie, a nawet zdawało mi się, że rad był z tego, że wyjeżdżam.
— Ojciec rad... Czy nie mylisz się. Filipie
— Zostajesz z nim, siostrzyczko, a to dla niego pociecha — odpowiedział wymijająco Filip.
— Czy tak myślisz — pytała dalej z lekkim zamyśleniem Andrea. — Przecież my się nie widujemy.
— Powiedział, że dziś będzie w Trianon. W7ierz mi, Andreo, że on cię kocha po swojemu.
— Znowu mi się zdaje, że jesteś zasmucony, Filipie.
— Bo muszę już odjeżdżać. A więc...
— Bądź zdrów, braciszku — powiedziała Andrea spokojnie.
Filip uściskał ją po raz ostatni i przypominając siostrze, aby pisała co tydzień, oddalił się.
Andrea, wstrzymując westchnienie, przeprowadziła go oczyma aż do momentu, kiedy wsiadł na konia uwiązanego u krat ogrodu. Gdy znikł z jej oczu, pobiegła w gęstwinę i z rozdzierającym łkaniem padła na ławkę.
— O Boże, Boże! — zawołała. — Czemu mnie pozostawiasz samą na świecie!
W tej chwili usłyszała szelest i zaraz potem westchnienie. Przelękniona, odwróciła się i ujrzała przed sobą ponurą twarz Gilberta.“(13)