„— Ależ Jessie — zaprotestował Samuel — targowaliśmy się o każdą sztukę. Zapytaj Karola. Ale tu wszystko dziesięć razy więcej kosztuje niż w Cheycnnc!
— Doprawdy nie ma o czym mówić — próbował załagodzić Karol. — Niczego nie żałuję i jestem bardzo zadowolony z zakupów.
— Tak uważasz A ja myślę, że jak tu dłużej pobędziesz, z twego złota nie pozostanie nawet pyłek. Co za szczęście, że już stąd wyjeżdżamy, a i tobie radzę uciekać.
— Na pewno nie będę tu tkwił latami. Kiedy ruszacie
— Jutro — oświadczyła energicznie pani Jessie.
— Ależ... — spróbował sprzeciwić się Abel.
— Powiedziałam jutro, to jutro. Nie imasz tu czego szukać. A ty, Karolu
— Nie zostanę ani minuty dłużej.
Wybaczony Karolowi to nieszkodliwe kłamstwo. Musiał przecież jeszcze zostać w Laramie, aby dopełnić obietnicy danej Toimniża. A kupować broni w obecności Heartów — jak już powiedzieliśmy — nie chciał.
Najbliższego ranka, gdy wóz Heartów ruszył na szlak wiodący w kierunku Cheyenne, gdy Abel powiewał kapeluszem, pani Jessie chusteczką, a mały Jack po prostu machał ręką, Karol siedział już na koniu z mustangiem Toimniża przywiązanym do siodła na długiej lince. Malutka karawana zniknęła w tumanach rudoszarego pyłu, lecz Karol stał jeszcze w miejscu. Wreszcie, odczekawszy kilka minut, odjechał, ale nie w stronę koryta rzeki, lecz ku barakowi pana Peabody.“(9)