„— Ach, ty poganinie! Ty wyrodku! — wołał ów głos. — Ty gadzino, wynoś mi się! Vade! Vade! Przypomnij sobie, że w ciągu trzech lat potrafiłem się zdobyć na cierpliwość, ale samemu Bogu Ojcu zabrakłoby jej dla takiego jak ty nicponia! Skończyło się! Dziś skończyło się i basta! Zabieraj swoje wiewiórki, swoje żaby, jaszczurki, jedwabniki i chrabąszcze, i idź sobie do twojej ciotki, do twego stryja, jeżeli masz takiego, idź, gdzie chcesz, bodaj do diabła, byłem cię więcej nie oglądał! Vade! Vade!...
— Ol Drogi ojczulku Fortier, niech mi ojczulek daruje! — odpowiedział mu na schodach błagalny głosik. — Czy to warto tak bardzo się gniewać z powodu jednego marnego błędu gramatycznego i paru byków, które pan profesor nazywa solecyzmami
— Co Trzy błędy gramatyczne i siedem solecyzmów w wypracowaniu, które ma zaledwie dwadzieścia pięć wierszy! — odparł wciąż jeszcze srodze rozsierdzony głos.
— To prawda, proszę ojczulka, tak mi się dziś przytrafiło, ale czwartek to feralny dzień dla mnie... A jeżeli przypadkiem moje jutrzejsze wypracowanie będzie zrobione bez błędu, czy mi ojczulek nie daruje dzisiejszej winy No, niech mi ojczulek powie...
— Od trzech lat, ilekroć mamy dzień przeznaczony na wypracowania, powtarzasz mi, leniuchu jeden, wciąż to samo! Egzamin jest wyznaczony na pierwszego listopada. Tymczasem ja, ulegając prośbom twojej ciotki Angeliki, wpisałem ciebie jako kandydata na wakujące stypendium do seminarium w Soissons — i co Jakiż to będzie wstyd dla mnie, kiedy mojego ucznia spotka odmowa i będę musiał wysłuchiwać, jak“(10)